De caravan

Caravan Hitchhiking project

2010-06-14T12:42:00.001+02:00

Trekhaak gezocht! De Utrechtse Singer/songwriter Tjerk Ridder wil laten zien dat je altijd anderen nodig hebt om verder te komen. In januari van dit jaar besloot hij van Utrecht naar Istanbul te liften - met een caravan, maar zonder auto. Hitchhiking 2.0. Momenteel verblijven Tjerk en zijn caravan in Kroatië. Volg hier zijn reis of wordt lid van de Facebook-groep.

Uit de VK magazine-serie 'Uit elkaar'

2010-06-14T12:29:00.000+02:00

Schrijver & Caravan

2009-12-25T13:25:00.000+01:00

Halverwege de jaren 90 schoten de kleine literaire tijdschriften als paddenstoelen uit de grond: Passionate, Mosselvocht, MilleniuM, Zoetermeer en ook Schrijver & Caravan.

Schrijver & Caravan (de titel was een knipoog naar het chique tijdschrift Arts en auto) werd uitgegeven door Passage in Groningen. In het Groningse polderlandschap werd een caravan neergezet, waar schrijvers een weekend mochten verblijven ter inlevering van een A4-tje tekst, dat in het tijdschrift werd gepubliceerd. Maar teksten die elders waren geschreven en (min of meer) handelden over een caravan werden ook geaccepteerd.

Hier wordt de geschiedenis van het blad mooi samengevat.

Behangrol

2009-11-02T18:43:00.004+01:00

The Duke

2009-10-31T22:13:00.002+01:00

Voorproef 3

2009-10-31T21:48:00.001+01:00

`Toen Broos dertien was kreeg zijn moeder kanker. Hij hoorde het onder het eten. Ze zaten met z’n drieën rond de tafel. Er was Chinees gehaald, alsof ze iets te vieren hadden. Maar voordat zijn moeder de deksels van de bakjes wipte, zei ze dat ze iets moest vertellen. Als het maar niet te lang duurt, dacht Broos. De Chinees zat aan de andere kant van het dorp, en hoewel ze er altijd met de auto heen gingen, was de bami vaak lauw tegen de tijd dat ze thuis waren.'

Meer over Broos zijn jeugd: http://www.vpro.nl/programma/deavonden/afleveringen/39240219/items/39519054/media/39531865/

Marieke las dit fragment voor op 25 april 2008 in De avonden.

The Caravan of Love

2009-10-31T21:45:00.002+01:00

van the Housemartins

Voorproef 2

2009-10-31T21:44:00.004+01:00

Een meisje met zongebleekte haren voor een rood met blauwe bungalowtent. Achterop staat in haar moeders woeste handschrift: Italië?? Joegoslavië??

`Frankrijk. Ardeche,’ mompelt Fee. Ze weet het nog precies. Ze had die vakantie geleerd over kruisbeelden langs de weg. Tijdens een autorit naar een kerkje of een ruïne – dat was ze vergeten – waren ze er weer een gepasseerd. `Kijk daar hangt weer zo’n Jezus aan het spit,’ had Fee geroepen, trots dat ze het had onthouden. Pas toen Hendrien was uitgelachen, zo’n twintig minuten later, had ze begrepen wat ze fout had gezegd.

Maak kennis met Fees moeder Hendrien:
http://www.vpro.nl/programma/deavonden/afleveringen/41657388/items/42013466/media/42016233/

Marieke las dit fragment voor op 21 mei 2009 in De avonden.

Caravan & cover

2009-10-31T20:58:00.000+01:00

Fictief boekomslag door Rogier Verkade

Voorproef I

2009-10-31T20:54:00.001+01:00

`Het is gaan regenen. Op de dijk loopt een vrouw met een hond. Ze draagt een regencape die om haar heen fladdert als een spook. Fee kan haar gezicht niet zien, maar had ze dat wel gekund dan had ze haar vast niet herkend. Ze ziet elke dag vreemde mensen voorbij komen.'

Neem een kijkje in het dorp waar Fee en Broos wonen:
http://www.vpro.nl/programma/deavonden/afleveringen/41158806/items/41601402/media/41601274/

Marieke las dit fragment uit De caravan voor op 5 maart 2009 in De avonden (Vpro radio 6)

Man bij caravan

2009-07-11T19:49:00.001+02:00

De caravan @ De avonden

2008-10-16T15:31:00.000+02:00

Op vrijdag 17 oktober leest Marieke Groen in Duizend woorden, een programma-onderdeel van De Avonden, een fragment voor uit De caravan en voorziet ze samen met collega Vincent Overeem een beginnende schrijver van goedbedoelde kritiek.

Luister hier een fragment uit De caravan terug dat Marieke eerder voorlas in Duizend woorden.

Work in progress

2008-09-26T15:31:00.002+02:00

De caravan is de titel van de roman waar ik nu aan werk. De basis voor het verhaal werd gevormd door een ingezonden brief in een vrouwenblad waarin een vrouw (anoniem) vertelde dat ze haar vriend een tijdlang stelselmatig had vergiftigd om hem vervolgens liefdevol te kunnen verzorgen. Vrienden en familie prezen haar om haar eindeloze toewijding, en langzaam aan begon de vrouw zich een Florence Nightingale te wanen - althans, dat verbeeld ik me.
Hoewel ze zelf ook wel in de gaten had dat ze iets had gedaan dat eigenlijk niet kon - to say the least, besloot ze haar verhaal met de woorden dat ze eraan dacht het binnenkort allemaal aan haar vriend op te biechten. Ze had het idee dat hij het wel zou begrijpen.

Vooral dat laatste frappeerde me. Wat beweegt iemand om zoiets te doen? Welke stappen neemt iemand in zijn hoofd om uit te komen bij een gedachte als: hij begrijpt het wel. Dat je je omgeving weet te overtuigen is één ding, maar hoe overtuig je jezelf?

Het idee liet me maar niet los, en ik besloot het als basis te gebruiken voor een roman.
Het resultaat zal, hopelijk, eind 2010 uitkomen.